Spisu treści:
Definicja - Co oznacza polska notacja (PN)?
Notacja polska jest formą notacji do wyrażania równań arytmetycznych, logicznych i algebraicznych. Jego najbardziej podstawową cechą odróżniającą jest to, że operatory są umieszczane po lewej stronie ich operandów. Jeśli operator ma określoną stałą liczbę operandów, składnia nie wymaga nawiasów ani nawiasów, aby zmniejszyć dwuznaczność.
Notacja polska znana jest również jako notacja przedrostkowa, notacja przedrostkowa polska, normalna notacja polska, notacja warszawska i notacja Łukasiewicza.
Techopedia wyjaśnia notację polską (PN)
Polska notacja została wymyślona w 1924 r. Przez Jana Łukasiewicza, polskiego logika i filozofa, w celu uproszczenia logiki sentymentalnej. Chodzi o to, aby po prostu mieć zapis bez nawiasów, który sprawia, że każde równanie jest krótsze i łatwiejsze do przeanalizowania pod kątem określenia priorytetu oceny operatorów.
Przykład:
Notacja infix z nawiasami: (3 + 2) * (5-1)
Notacja polska: * + 3 2 - 5 1
Gdy jest używana jako składnia dla interpreterów języka programowania, polską notację można łatwo parsować w abstrakcyjne drzewo składniowe i przechowywać w stosie. W tradycyjnej notacji infiksowej z nawiasami równanie musi zostać przeanalizowane, nawiasy usunięte, a operator i operandy przestawione. Nie jest tak w przypadku polskiej notacji, dlatego LISP i inne powiązane języki używają tej notacji do definiowania swojej składni.
